ابوعلی حسین بن عبدالله بن حسن بن علی بن سینا، مشهور به ابوعلی ابنسینا (فارسی: ابوعلی سینا؛ حدود سال ۹۸۰ میلادی، افشانه، ماوراءالنهر، دولت سامانیان — ۱۸ ژوئن ۱۰۳۷، همدان، آلکاکویه) دانشمند بزرگ، پزشک، اخترشناس، کیمیاگر، زمینشناس، منطقدان، ریاضیدان، فیزیکدان، روانشناس، فیلسوف و آموزگار بزرگ فارسیتاجیکی بود.
ابنسینا بیش از ۴۵۰ رساله در موضوعات گوناگون علمی نوشت که از آن میان تنها حدود ۲۴۰ رساله تا روزگار ما باقی مانده است. این رسالهها بیشتر شاخههای علمی را در بر میگیرند؛ بهویژه حدود ۱۵۰ رساله در فلسفه و بیش از ۴۰ رساله در پزشکی.
معروفترین آثار او «الشفا» و «القانون فی الطب» هستند که از بزرگترین دانشنامههای تخصصی و فلسفی به شمار میروند و تا سدهٔ نوزدهم در دانشگاههای اروپا تدریس میشدند.
ابوعلی سینا سهمی بسیار ارزشمند در پیشرفت علم پزشکی داشته است. او با بهرهگیری از تجربههای خود، دانش پزشکی جالینوسِ یونانی، مابعدالطبیعهٔ ارسطو، و نیز دانش پزشکی ایران باستان، بینالنهرین و هند باستان، نظامی گسترده و منسجم پدید آورد.
ابنسینا همچنین از پدران پزشکی مدرن و داروشناسی بالینی دانسته میشود. او بنیانگذار منطق سینوی و مکتب فلسفی سینوی نیز به شمار میآید. همچنین از او بهعنوان یکی از پیشگامان مفهوم بنیادی فیزیکیِ «مومنتوم جسم» یاد میشود. او را نیز «پدر زمینشناسی» میشناسند، زیرا در شکلگیری قانون رویهمنشینی لایههای زمین سهم مهمی داشته است.
